ME and my story

ตั้งแต่เกิดมา

ไม่เคยมั่นใจอะไรอย่างนี้เลย

เอาละต่อไปนี้จะเดินทางนี้ละนะ

นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ

ที่เราร้องไห้ให้พี่เห็น

เราไม่อยากร้องไห้ให้พี่เห็นหรอก

เราไม่อยากให้พี่เห็นว่าเราอ่อนแอ

เราอยากจะเข้มแข็งนะ อยากจะแก้ปัญหาเองได้

แต่บางครั้งเมื่อมันถึงจุดที่เรารู้สึกว่าเราทนต่อไปไม่ได้แล้ว

เราก็ต้องร้องไห้ให้พี่เห็นอยู่ดี…ใช่…มันเป็นแค่เรื่องเล็ก

เพราะเราเป็นแค่เพื่อนของมัน

เราเป็นคนที่ว่าแคร์ใครแล้ว คนๆนั้นบางทีก็จะมีอิทธิพลสำหรับเรานะ

ไม่ว่าเค้าคนนั้นจะทำอะไรก็ตาม

T  T เหงา…เหงามากเลยละวันนี้

เป็นวันที่เราอยู่คนเดียวอย่างที่เคยเป็น

แต่เรากลับไม่ชินเพราะช่วงที่ผ่านมาเราอยู่กับเพื่อน พี่ น้อง ตลอด

ขอบคุณที่ยังฟังปัญหาเล็กๆของเราอยู่นะ

คุณพี่ : )

จะพยามเปลี่ยนคำพูดวันละนิด

ดีกว่าเราไม่เปลี่ยนเลยจริงมั้ย

นี่เรายังดีไม่พอสำหรับนายอีกหรอ

แล้วคนที่เค้าดีพอสำหรับนาย

เค้าเป็นคนยังไง ?

แล้วเราได้สักครึ่งนึงของเค้าบ้างมั้ย

แค่อยากรู้

เธอไม่เคยมองฉัน

อย่างที่เธอเคยมองเค้าแม้แต่น้อย

นี่เป็นห่วงจริงจัง แต่ติดธุระละ

รับปากพี่อีกคนว่าจะไปเป็นเพื่อนที่ มธ.แล้ว

ก็เลยต้องไปก่อน ไม่งั้นคงจะรีบวกหันหัวกลับมาพาไปโรงพยาบาลแน่นอน

= =’ แต่สุดท้ายคนป่วยนี่เหมือนจะป่วยการนะ

ทำไมมันลันล้าวะห๊าา

ใจไม่ดีเลยแหะนี่ก็เงียบไปอีกละ

หวังว่าไอ้ความเป็นห่วงนี่คงไม่ทำให้อึดอัดนะ

หรือทำให้คิดมากละ เป็นห่วงเฉยๆนะฮู้วว

บอกไม่ถูกเลยทีเดียว

ระหว่างที่ดีใจมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้า

แต่แค่แว้บนึงที่เห็นก็รู้ได้ว่ามันซ่อนความเจ็บปวดอย่างแรงๆไว้อยู่

ถ้ายังรู้สึกแบบนั้นอยู่ทำไมถึงไม่ตามไปซะละ

คนที่รออยู่มันปวดใจนะเว่ย

คิดถึงนะ

คิดถึงมากจริงๆ

ไม่รู้ว่าจะอยากฟังไหม

แค่อยากจะบอก

แล้วก็อยากจะให้เข้าใจ

ว่าแค่นั้นแหละ

ถ้าคุณยังอ่านอยู่

ถ้าคุณยังคงยุ่งเรื่องของผมอยู่

ผมจะบอกเลยว่าผมเกลียดคุณ

มากด้วย!

มันไม่ใ่ช่ธุระอะไรของคุณ

อย่าเหงือก!